|
همه چیز درباره گوش
ایران صدا: گوشهای ما مسئول دو حس حیاتی اما کاملا متفاوت هستند: شنوایی و تعادل. صداهای تشخیص داده شده از طریق گوشها، اطلاعات اساسی را درباره محیط خارجی به ما می دهند و به ما اجازه میدهند با روشهای پیچیده ای چون گفتار و موسیقی ارتباط برقرار کنیم. گوشها در حس تعادل ما نیز سهم دارند. درک ناخودآگاه وضعیت بدن در فضا به ما اجازه میدهد تا بایستیم و حرکت کنیم بدون آنکه زمین بخوریم./ گروه دانش و فناوری
توانایی شنوایی به یک سری وقایع پیچیده در گوش بستگی دارد. امواج صوتی در هوا از طریق ساختمانهایی به گیرنده شنوایی منتقل می شوند. این گیرنده اندام کورتی نام داشته و در گوش داخلی قرار گرفته است. داخل اندام کورتی، ارتعاشات فیزیکی بوسیله سلولهای مویی (hair cells) حسی تشخیص داده می شود و این سلولها با تولید سیگنالهای الکتریکی پاسخ می دهند. اعصاب این سیگنالها را به مغز منتقل می کنند و در آنجا این سیگنالها تفسیر می شوند. فرکانسهای مختلف صوتی سلولهای مویی را در قسمتهای مختلف اندام کورتی تحریک کرده و باعث درک اصواتی مثل موسیقی و مکالمه می شوند. صدا در نواحی شنوایی دو طرفه مغز پردازش می شود. اما صحبت بیشتر در طرف چپ مغز تفسیر می شود.
حس تعادل:
توانایی ایستادن صاف و راه رفتن بدون آنکه بیفتیم به حس تعادل ما بستگی دارد. ساختمانهایی در گوش داخلی مثل دستگاه وسیتبولار (دهلیزی) شناخته شده اند که با تعیین وضعیت و حرکت سر در ایجاد تعادل نقش دارند. دستگاه وستیبولار از سه مجرای نیم دایره و دو دهلیز ساخته شده است. حرکت سر بوسیله سلولهای مویی در ساختمانهایی در مجاری نیم دایره که کریستا (cristae) نامیده می شوند و دو ساختمان در دهلیز که ماکولا (maculae) نامیده می شوند تشخیص داده می شود. حرکات چرخشی سر بوسیله کریستا که در مجاری نیم دایره قرار دارند تشخیص داده می شوند. بنابراین حرکت سر در هر جهتی بوسیله حداقل یک مجرا تشخیص داده می شود. این اطلاعات باعث حفظ تعادل و ثبات بینایی هنگام حرکت سر می شود.
گوش به طور متناسب به سه قسمت تقسیم شده است:
1- گوش خارجى قسمتى است که قابل رؤیت است و شامل مجراى گوش است که به پرده صماخ ختم مى شود.
2- گوش میانى شامل پرده صماخ، سه ستخوان کوچک گوش و حفرههاى هوائى اطراف است.
3- گوش داخلى شامل عضو شنوائى است که حلزون خوانده مى شود زیرا تا حدودى شبیه پوسته خارجى حلزون است. عصب شنوائى نیز در این قسمت قرار دارد.
صدا را مى توان هواى در حال ارتعاش در نظر گرفت که دو خاصیت اصلى آن شدت و بسامد است. این دو مفهوم به ترتیب به شکل بلندى و زیر و بمى صدا توسط ما درک مى شود. امواج صوتى از مجراى گوش مى گذرد و به پرده صماخ برخورد و آن را مرتعش مى کند. ارتعاشات توسط استخوانچه هاى گوش به بخش حلزونى منتقل مى شود. در بخش حلزونى ارتعاشات به محرک هاى عصبى تبدیل مى شود و به وسیله عصب شنوائى به مغز هدایت مى گردد.
گوش نوجوانان مى تواند بسامدهاى صوتى را از حدود 20 سیکل در ثانیه هرتز ( صوتى که توسط بزرگ ترین و بم ترین لوله ارگ ایجاد میشود ) تا حدود 20 هزار سیکل در ثانیه ( صوتى که بسامد آن نزدیک بسامد صداى زیرِ سوت مخصوص سگ ها است ) بشنود. هیچ کدام از این دو حد توسط اکثر بالغان شنیده نمى شود...
آقای دکتر جوردوی، متخصص گوش و حلق و بینی درباره کارکردهای گوش، بیماریهای گوش و خطرات استفاده از هدفون توضیح میدهد، بشنوید... |
